to top

Σκέψεις…

Βρεθηκα σε μια συναυλία πριν από λίγες ημέρες, είχα καιρό να πάω σε καλοκαιρινή συναυλία και μάλιστα καθημερινή και άνευ τέκνων. Από μικρή αγαπώ τη μουσική κάτω από τον έναστρο ουρανό καθώς ένα απαλό αεράκι με τυλίγει και το φεγγάρι με χαιρετά. Έτσι κι εκείνη τη βραδιά, που πήγα με μια φίλη μου, πίστευα ότι θα χαλαρώσω,  θα απολαύσω τις μελωδίες και θα με ταξιδέψουν όπως άλλοτε. Προς μεγάλη μου έκπληξη δεν μπόρεσα να χαλαρώσω. Αισθάνθηκα σχεδόν τύψεις που  μπορούσα απλά να καθίσω και να παρακολουθήσω τη μουσική παράσταση. Γιατί έχω μάθει να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα, γιατί  δεν προλαβαίνω να χαλαρώσω, γιατί μου είναι αδιανόητο να αφιερώνω τον χρόνο μου κάνοντας μόνο ένα πράγμα ενώ οι εκκρεμότητες μοιάζουν με βουνό. Μα να ακούω μουσική χωρίς να κάνω τίποτα άλλο? Με έπιασε μια νευρικότητα, έβγαλα και χάζευα για μερικά δευτερόλεπτα το κινητό μου, ύστερα το έκλεισα και ξαναπροσπάθησα να συγκεντρωθώ και να αφεθώ στη μουσική. Όμως δεν τα κατάφερα, σκέψεις άρχισαν να κατακλύζουν το μυαλό μου για τις εκκρεμότητες που έχω να διεκπεραιώσω την επόμενη ημέρα, για όλα όσα δεν πρόλαβα εκείνη την ημέρα προκειμένου να πάω στη συναυλία, για το πρωινό ξύπνημα που με περίμενε και τα εργασιακά καθήκοντα που θα έπρεπε να ανταποκριθώ όντας ξενυχτισμένη κι άλλα πολλά. Κούνησα το κεφάλι μου δεξιά αριστερά, μπας και διώξω όλες αυτές τις σκέψεις και ξαναπροσπάθησα να αφοσιωθώ στην παράσταση όμως εκείνες ήταν εκεί και με ενοχλούσαν. Ένιωσα άσχημα που αντί να χαλαρώνω και να απολαμβάνω τη βραδιά το μυαλό μου ταξίδευε σε οτιδήποτε άσχετο και αποκαρδιωτικό. Προβληματίστηκα, ταρακουνήθηκα, σκέφτηκα. Μια στιγμή, ποια είναι αυτή? Δεν μοιάζει με τον εαυτό μου. Που είναι η αισιοδοξία μου, που είναι η αυτοκυριαρχία μου, που πήγε η ανεμελιά μου. Κρύφτηκε κάπου ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω και υπερίσχυσαν τα πρώτα. Πρέπει-θέλω 1-0. Συνήθιζα να είμαι ευπροσάρμοστο άτομο, να μεταλλάσσομαι σαν χαμαιλέοντας και να μπαίνω στο ρόλο και στο πετσί κάθε κατάστασης. Όμως το καθημερινό άγχος, το τρέξιμο, η ρουτίνα κυλάνε πια στο αίμα μου, με παρασύρουν κι εγώ ακολουθώ σαν έρμαιο. Ψάχνω εκείνο το χαρωπό κι ανέμελο κορίτσι που υπάρχει μέσα μου και το βρίσκω κάπου βαθιά κρυμμένο, άτονο κι άχρωμο, σχεδόν φοβισμένο. Έλα του λέω, θέλω να βγεις πάλι στην επιφάνεια, να κυριαρχήσεις, έχεις πολλά ακόμα να κάνεις και να δώσεις, να δοκιμάσεις και να πετύχεις. Το καλοκαίρι αυτό είναι μπροστά σου και σε περιμένει! Με περιμένει! Φύσει αισιόδοξη και δυναμική, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τον βοηθήσω να χαλαρώσει, να ανθίσει και να αντανακλάται στη ματιά μου το κορίτσι αυτό που τώρα κρύβεται. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν θα προσπαθήσω να απολαύσω μικρά κι ασήμαντα πράγματα που θα με βοηθήσουν να χαλαρώσω, να αφεθώ, να ξεκουραστώ, να αναθεωρήσω, να ρίξω τους έντονους ρυθμούς της ζωής μου και να είμαι απλά εγώ χωρίς μάσκες και προσωπεία, χωρίς τόσα πρέπει και γιατί, απλά εγώ, όσο κι όπως μπορώ.

Για να είμαστε σε επαφή, κάνετε like στη σελίδα του My Little World  στο facebook ή  συμπληρώστε το e-mail σας στην αρχική σελίδα του blog.

Δείτε επίσης

Photo: pexels.com

Sotiria

Καλώς ήρθατε στο blog μου! Είμαι η Σωτηρία, μαμά της Ελένης (7 ετών) και της Έλλης (4,5 ετών) και σύζυγος του Δημήτρη. Μαζί σας μοιράζομαι στιγμές, σκέψεις, δημιουργίες! Σας ευχαριστώ που επισκεφτήκατε το blog μου και για το σχόλιό σας!

  • Κέλλη Κουτελίδου

    Είσαι στο σωστό δρόμο… Από τη συνειδητοποίηση του προβλήματος προχωράς στην επίλυσή του….Δυστυχώς με το να αγαπάμε του άλλους ξεχνάμε να αγαπάμε τον ευατό μας…Το ένα όμως δεν αναιρεί το άλλο!!!

    July 3, 2017 at 10:56 am Reply
  • Katerina Konstantinou

    Σωτηρία μου εύχομαι στην επόμενη συναυλία που θα πας να μην σκέφτεσαι τίποτα και απλά να σιγοτραγουδάς! Keep going!

    July 9, 2017 at 3:48 pm Reply
  • George

    Δυστυχώς έτσι είναι…. η ανεμελιά φεύγει μαζί με τα παιδικά μας χρόνια.
    Μεγαλώνουμε, οι υποχρεώσεις αυξάνονται, οι ευθύνες μεγαλώνουν… κι όμως λες βγεις λίγο να ξεσκάσεις και το μυαλό τρέχει αλλού.
    Πρέπει όμως να αφήσουμε πίσω μας τα πρέπει και τα θέλω, την ώρα εκείνη που κλείνουμε την πόρτα του σπιτιού… να τα αφήσουμε και αυτά εκεί μέσα…
    Τι κι αν μεγαλώνουμε… είμαστε ακόμα παιδιά… μεγάλα μεν… αλλά παιδιά

    August 7, 2017 at 7:04 pm Reply

Leave a Comment

})(jQuery)